Negocjowanie w dobrej / złej wierze

Negocjowanie w dobrej / złej wierze

Negocjacje międzynarodowe

 

Mówiąc bardzo prosto i ogólnie, negocjowanie w dobrej wierze oznacza negocjowanie w sposób, który prowadzi do osiągnięcia porozumienia. Negocjowanie w złej wierze zaś, to torpedowanie negocjacji, prowadzenie procesu w taki sposób, by do wspólnych uzgodnień nie doszło. Dziś kilka słów w temacie “Negocjowanie w dobrej / złej wierze”

 

Negocjowanie w dobrej / złej wierze

Bargaining in Bad Faith / in Good Faith

 

Negocjowanie w dobrej wierzy to całość działań, które skutkują zgodą a w sensie formalnym umową.

Oznaki tego:

  • Wyjaśnianie, tłumaczenie, rozwiewanie wątpliwości drugiej strony
  • Otwartość na argumenty oponentów
  • Elastyczność
  • Poszukiwanie rozwiązań
  • Podejście koncyliacyjne
  • Szacunek dla wszystkich uczestników procesu

 

Natomiast negocjacje w złej wierze mozna zidentyfikować po pewnych oznakach:

  • Wysuwanie nieuzasadnionych żądań
  • Ukrywanie informacji, uchylanie się od wyjaśnień
  • Jednostronne zmienianie podjętych już ustaleń
  • Wycofywanie się z poczynionych uzgodnień
  • Wyznaczenie reprezentanta bez uprawnień negocjacyjnych
  • Częsta zmiana uczestników rozmów w trakcie procesu
  • Celowe wydłużanie procesu

 

Negocjowanie w dobrej wierze to zaangażowanie w proces, wiara w jego powodzenie, intencja osiągniecia porozumienia.

 

Negocjowanie w dobrej / złej wierze w polityce i dyplomacji

W świadomości społecznej hasło negocjowania w dobrej, a raczej w złej wierze zaistniało podczas rozmów w Camp David w lipcu 2000. Było to spotkanie na szczycie pomiędzy prezydentem Stanów Zjednoczonych Billem Clintonem, premierem Izraela Ehudem Barakiem i przewodniczącym Autonomii Palestyńskiej Jaserem Arafatem. Odbywało się w dniach 11-25 lipca 2000 r. i było próbą zakończenia konfliktu izraelsko-palestyńskiego.

Szczyt zakończył się bez porozumienia. Na zakończenie wydano jedynie Trójstronne Oświadczenie określające uzgodnione zasady mające kierować przyszłymi negocjacjami.

Większość izraelskiej i amerykańskiej krytyki za niepowodzenie szczytu Camp David skierowana została na Jasera Arafata. Po zakończeniu rozmów Ehud Barak komunikował, że palestyński przywódca nie negocjował w dobrej wierze. Nie miał bowiem poważnego zamiaru zakończenia konfliktu ani osiągnięcia/podpisania żadnego porozumienia pokojowego.

 

Możę Cie też zainteresować:

Zasady negocjacji